Welkom bezoekers aan dit blog. Ik zie dat er in de korte tijd dat dit blog bestaat, inmiddels 122 bezoekers zijn geweest. Daar je eigen bezoeken niet worden meegerekend, vind ik dat geen slecht aantal.
Nou zou ik het best leuk vinden als bezoekers bereid waren om te reageren. Feedback is de manier om zo’n blog zo interessant mogelijk te maken.
Wie durft?
Mijn paspoort is verlopen.
Daar heb ik hier: http://hormonendans.wordpress.com/2007/09/24/mount-everest-op-je-gympen/
al eerder over bericht.
Het was de bedoeling dat ik dat in Nederland zou verlengen, maar daar is het niet van gekomen.
Nu is het aanvragen van een Nederlands paspoort (verlengen doe je niet meer tegenwoordig), nog niet zo eenvoudig als je in het buitenland woont.
Je moet dan persoonlijk of naar een van de Nederlandse consulaten hier in Engeland of naar de Ambassade die in Londen zit.
Het dichtstbijzijnde consulaat is hier zo’n 70 km vandaan. In een buitenplaats van Birmingham.
Omdat ik geen eigen vervoer heb en ook niemand ken die me erheen kan rijden, blijft dus het openbaar vervoer over.
Dan heb ik twee opties. Of met 2 bussen naar het station hier, dan de trein (die hier voornamelijk niet of niet op tijd rijden), dan ter plekke ook weer twee bussen en dan de reis terug.
Een andere optie is met de National Express bus naar Birmingham en dan een taxi naar het Consulaat dat ergens in een buitenplaats ligt. En Birmingham is groot. Heel groot.
De optie om alles met een taxi te doen heb ik uit mijn hoofd gezet omdat dat paspoort dan honderden ponden (x 1,5 in euro’s) zou gaan kosten.
Gezien mijn mobiliteitsproblemen en het problemen met zitten leek het Openbaar Vervoer voor mij geen optie.
Ik heb het consulaat gebeld en gevraagd of het echt niet anders kon.
Dat kon. Als ik een verklaring van de huisarts kon overleggen dat ik niet in staat was met het OV te reizen, dan kon het allemaal per post.
Ik de huisartsenpraktijk gebeld. Huisarts 1 was niet bereid om zo’n verklaring te schrijven (hij zei dat hij me sinds 2004 niet meer had gezien, dus zag hij dat niet zitten). Ik moest maar een schriftelijk verzoek indienen bij de huisarts bij wie ik officieel geregistreerd sta.
Die heb ik in bijna 8 jaar tijd ook maar een paar keer gezien.
Goed…ik dezelfde dag nog een verzoek per fax ingediend.
Stilte volgde. Toen heb ik na een paar dagen maar eens gebeld en zou worden teruggebeld. Wederom stilte.
Gisteren had ik me erbij neergelegd dat het dus toch OV werd.
Zag dat helemaal niet zitten (letterlijk en figuurlijk), maar zag niet hoe het anders kon.
En toen kwam de post. En daarbij een verklaring van de huisarts waar ik geregistreerd sta. Dat ik gezien mijn gezondheid, niet in staat was om lange reizen per OV te maken en of het mogelijk was om mijn paspoort per post te verlengen. Yessssss!!!!!!!!!
Het aanvraag formulier voor het paspoort kon je downloaden en dat heb ik gelijk ingevuld.
Nu ga ik vandaag naar de stad om pasfoto’s te laten maken, euro’s op het postkantoor halen en het hele pakketje verzenden.
Het duurt wel 4 tot 6 weken voor ik dan een nieuw paspoort heb, maar dat duurt het ook als ik er zelf heen was gegaan.
Wat een opluchting.
Dus deze dame gaat zich nu douchen en de stad in.
Na alle perikelen in de gezondheidszorg, dan toch medewerking.
En erkenning dat ik wel degelijk problemen heb, ook al weten ze niet wat ze verder met me aanmoeten.
Vervolg.
Ik de stad in. Er is maar 1 zaak die pasfoto’s maakt naar de eisen van een Nederlands paspoort. En ik wist precies waar die zat. Dus heb mijn brommer daar het dichtstbij geparkeerd. Da’s dan toch nog een stukje lopen, maar dichterbij kon niet.
Kom ik bij die winkel….is ie er niet meer. Zit nu een brillenzaak. Toen bedacht ik me dat ik me wel eens bij Shopmobility kon melden. Dat is een service in de stad waar je een scooter kunt krijgen als je aan kunt tonen dat je mobiliteits problemen hebt. Die service was gratis. Ik de arcade ingelopen waar dat moest zitten. Zag ik het inderdaad aangekondigd, op de eerste laag van het parkeerdak.
Kortom..de hele arcade door op zoek naar de lift, die me op laag 2 bracht. Dus naar laag 1 lopen. Hoezo mobiliteitsproblemen?
Maar afijn..gevonden. En ja hoor. Ik kon een scooter krijgen. Voor de hele dag. Nou. geweldig toch? Tja..alleen..gratis is het niet meer en ik kon het niet met mijn pas betalen en contant geld had ik niet bij me. Verder moest je je legitimeren. Mijn paspoort zat netjes in een dichtgeplakte enveloppe omdat ik die naar de Ambassade moest sturen. Goed..envelopje dan maar weer open.
Helaas..een buitenlands paspoort…verdacht. “Hebt u een rekening van de energie maatschappij of zoiets bij u, mevrouw?” Nou nee..daar loop ik niet dagelijks mee op zak en bovendien staan alle rekeningen op naam van huisgenoot.
Dus helaas, pindakaas…geen scooter.
De tweede fotozaak in de stad zat ook niet meer waar die altijd zat. Een electronica winkel binnengelopen, maar die konden me niet vertellen waar je in deze, toch behoorlijk grote, stad een pasfoto kon laten maken.
Uiteindelijk kon winkel 3 waar ik het vroeg me vertellen dat de zaak die ik eigenlijk hebben moest, inmiddels verhuisd was.
Naar…een lokatie precies tegenover het postkantoor waar ik toch wezen moest voor de euro’s om het paspoort te betalen en de hele handel te verzenden.
Een behoorlijk stuk van mijn brommer af. En ik had inmiddels de halve stad al doorgesjouwd.
Afijn..foto’tje gemaakt. Tjee..je mag dus niet lachen en dan is het resultaat wel heel zielig, hoor. Moet je wel even op wachten. “Mevrouw..kunt u in de tussentijd fijn uw andere boodschapjes doen”. Welluku???
Naar het postkantoor…in de rij voor de eurootjes…en een nog veeeeel langere rij om de enveloppe met aanvraag en toebehoren te laten verzenden, aangetekend.
Fijn, als je al veel te ver gelopen hebt en staan ook een probleem is. Maar goed..beter dan met het OV in de weer.
Dat aangetekende komt nog goed van pas. In elk geval is bezorging morgen voor 13.00 uur gegarandeerd. En ze gaan hier van donderdag tot en met dinsdag met de post staken en verwachten dat het wel eind volgende week wordt, voor de bestelling weer een beetje normaal verloopt. Ajuu zeg!
En nu maar hopen dat de pasfoto’s goed zijn. Want de hele aanvraagprocedure is, zonder poststaking, al 4 tot 6 weken. Dus moet er dan niks fout gaan.
Naar gevoel dat ik het land nu niet uitkan.
De kapstok
De huisartsende bevolking onder ons, slaakt een zucht van verlichting als we de pre-menopauze, de menopauze of de post-menopauze hebben bereikt.
Voor de eerstkomende tien jaren zitten ze goed met je.
Van ingegroeide teennagel tot pijnlijke gewrichten, van vergiethoofd tot opgezwollen knie..van sombere buien door je hormonen, of depressie door omstandigheden, ze zijn blij met je.
Het bezoek aan de huisarts
Je stapt de kamer resoluut binnen, je huisarts zit geconcentreerd op het beeldscherm te staren en muist zo hier en daar wat weg.
Ziet je na 5 minuten voor een seconde staan en je ziet de blik in de ogen op oneindig gaan. Daarna keert hij weer terug naar zijn beeldscherm en muist nog wat meer.
Wat ongemakkelijk ga je dan toch maar op de versleten stoel zitten, die je niet is aangeboden.
Jij probeert zo nuchter mogelijk (je opkomende jammertoontje en tranen, vrouwmoedig onderdrukkend). je verhaal te vertellen. Want je voelt je al weken zoooooo ellendig, je lijf doet overal pijn, de verkoudheid wil niet over, je bent voortdurend moe en je kan wel blijven janken.
Weken heb je tegen jezelf gezegd: “kom Mien, niet aanstellen, het zal de overgang wel zijn”. Maar nu was je het toch zat en had je moed bij elkaar geschraapt om het toch maar eens aan de huisarts voor te leggen.
Je doet je verhaal, terwijl je huisarts steeds heviger geïnteresseerd raakt in wat hij op het beeldscherm ziet (en nee, dat is niet jouw dossier, dat is een overzicht van de koersen van zijn aandelen), de muis eens van de mat afmuist, die met een geïrriteerde ruk weer op de mat geplaatst wordt.
Staar, staar, klik, klik.
Jij hebt je verhaal gedaan en een oorverdovende stilte valt.
Op een gegeven moment valt zelfs je huisarts dat op en zowaar, hij kijkt je even een seconde aan, om daarna onmiddellijk weer naar zijn scherm en muis terug te keren.
Als muizend mompelt hij dan met een “oh nee, he…weer zo eentje” toon:
Mevrouwtje (zucht net hoorbaar, kijkt je aan met zo’n half geïrriteerde, half meewarige blik) …wat wilt u nu…u bent in de overgang. Neem maar een paracetamolletje en ga een lekkere wandeling maken. Dag mevrouw. Tot over 10 jaar.
“Maar dokter”, probeer je nog even vrouwmoedig…maar de huisarts staart naar zijn scherm en muist en heeft al op de knop voor de volgende patiënt gedrukt.
Heb je een vrouwelijke huisarts en denk je daar dan meer begrip te hebben gevonden? Helaas. Jouw vrouwelijke huisarts heeft zich in jubeltenen en niet de menopauze gespecialiseerd en ze is nog veel te jong om zelf te weten wat het is. Als ze wel de leeftijd heeft, hoor je een toontje: ja, dat heb ik ook gehad en hoor je er mij over?
Het maakt niet uit wat je mankeert, de diagnose is al bij voorhand gesteld. Je zit in de pre-fase op weg naar de heuse volwassen overgang…je zit midden in de overgang of je bent langzaam aan het afgleiden naar de laatste fase: de post-overgang.
En jij staat (netjes binnen de toegewezen 7,5 minuten) weer op de gang. Met je pijnlijke lijf, dapper de tranen van wanhoop die je keel dichtsnoeren, wegslikkend.
Nauwelijks gezien, niet gehoord en al helemaal niet begrepen.
Op weg naar huis, in de gietregen en een gierende storm. Goed weer voor die lekkere wandeling met je pijnlijke knie. Maar troost je. Thuis wacht je doosje paracetamol. Dat nergens voor helpt.
Vrouw in de overgang…de dankbare kapstok.
Blik in de toekomst
Tien jaar later heb je je, zo goed en zo kwaad als het ging, door de overgangsfasen heengeworsteld.
Opnieuw meld je je bij je huisarts. De vorige is inmiddels net met pensioen gegaan en je begint vol goede moed aan zijn opvolger.
De problemen die tien jaar geleden met een paracetamolletje en een lekkere wandeling moesten worden opgelost, zijn niet echt verbeterd. Vooral de knie is nu echt een probleem.
De nieuwe huisarts heeft nu een computer op het ene bureau en een laptop op het zijstuk. Als je binnenkomt zit hij op zijn laptop een email aan een golfmaat te typen om een afspraak voor de volgende golfmatch te maken. De PC staat op de screensaver.
Diezelfde stoel die tien jaar geleden al versleten was, staat nog steeds bij het bureau.
En opnieuw doe je je verhaal en opnieuw is de huisarts druk met zijn verschillende elektronica.
Commentaar van de nieuwe jonge huisarts na jouw verhaal: ja, maar mevrouwtje…op uw leeftijd…wat wilt u nou..u bent nu toch echt niet meer een van de jongsten en de leeftijd komt met gebreken, zeggen ze , he. hahahahaha (lacht smakelijk om zijn eigen flauwe grapje)
De overgang zit in een overgangsfase. Van taboesfeer naar steeds meer bespreekbaar.
Behalve 1 aspect: seksualiteit in de overgang. Het wordt zo tussen de rest vermeld: minder zin in sex. De vagina wordt droger. Einde topic.
Wat ik nou nergens lees is: vrouwen in de overgang bij wie de behoefte aan vrijen nog steeds even sterk is, of zelfs sterker. Die totaal geen last hebben van een droge vagina of minder felle begeerte.
Zonder verder op de details te willen ingaan, kan ik zeggen dat ik een van die vrouwen ben bij wie het libido door de overgang niet is aangetast.
De rest van mijn lijf is druk aan het overgangen, mijn hormoonhuishouding is er een van Jan Steen, maar mijn libido lijkt aan haar tweede jeugd te zijn begonnen.
Mag dat niet meer als je de overgang naar de niet vruchtbare fase in je leven bereikt hebt?
Moet je behoefte aan lichamelijke liefde of pure lust soms, net zo met pensioen als je hormonen?
Ik ben me, juist in deze fase van mijn leven, heel bewust geworden van wie ik ben en wat ik wil als seksuele partner. Nuances die me tot nu toe onbekend waren, worden me nu duidelijk. Voor het eerst geeft mijn lijf ook duidelijk aan waar het behoefte aan heeft. Voor het eerst is me zo heel duidelijk geworden hoe ik vrijen zie, geef ik mijn passie de ruimte en heeft mijn tederheid nieuwe zachtheid bereikt.
Laatste stuiptrekking voordat die storm in mij gaat liggen? Volgens mij niet.
Bij deze fase in je leven hoort ook dat je anders naar dingen gaat kijken, dingen anders gaat ervaren. En voor mij hoort daar duidelijk ook de seksualiteit bij. In positieve zin.
Bijna het enige dat een beetje constant en consequent is in deze fase.
Een vrouw met een niet afnemend libido in de overgang. Het laatste taboe.
Mijn lief,
Wat doe ik je aan?
Met mijn gesnotter en gejammer, met mijn onvoorspelbare buien, met mijn oude galgenhumor, met mijn vechtlust en mijn kracht, mijn op de bodem van de put geplakt zitten met secondenlijm, mijn optimisme en geloof in betere tijden?
Wat doe ik je aan als ik al niet weet hoe ik het volgende uur ben, hoe moet jij dat dan weten?
Wat doe ik je aan met mijn eindeloos gezoek naar bevestiging, met mijn ge-jojo in mijn zekerheden en onzekerheden.
Vanaf het begin heb ik geweten wat en wie ik voor je zijn wilde.
Een gelijkwaardige partner, die er altijd voor jou zou zijn, zoals jij dat voor mij bent.
Met tederheid en passie, met medegevoel en begrip, met een flauwe grap die je op een donkere dag toch even deed grinniken.
Een klankbord, een spiegel, vrouw, vriendin en soms het hele kleine meisje. De eerste bij wie ik dat durf(de).
Ik wilde bovenal dat je nooit aan mijn onvoorwaardelijke liefde voor jou zou twijfelen en de droom die wij beiden voor ogen hebben, ongeacht de omstandigheden.
Ik wilde er zijn, om naar je te luisteren, je het gevoel te geven dat je serieus genomen werd, mijn visie met je delen en je alle vrijheid te geven daar mee te doen wat jij ervan gebruiken kon.
Ik wilde er zijn als een constante in een wereld vol onzekerheden. Iemand op wie je, zonder nadenken, kon terugvallen.
De uitdaging zijn waarvan je hield. De vrouw die kon dwazen en kwetsbaar zijn, serieus en melig.
Ik heb al leren accepteren dat ik niet voor je zal kunnen doen wat ik het liefst zou willen, namelijk het lichter voor je maken.
Het lijkt wel of die acceptatie met zich meebrengt dat ik het voornamelijk moeilijker maak
Goed..ik ben verre van perfect. Ik ben net als een kat. Kopjes geven, om aandacht vragen, aandacht geven..spinnen…… en dan opeens mijn klauw uitsteken. Dat ben ik altijd geweest.
(Uhm…gedachte…krijgen poezen ook de overgang? HELP!!De pubertijd hebben ze wel..en op welke leeftijd krijgen ze dan de overgang???? Ohhhhhh djeeee..geen opwekkende gedachte.
Wil ik de trillipperige, snotterende, onzekere vrouw zijn die je op de meest onverwachte momenten een onbedoelde sneer toe lijkt te dienen en alles verkeerd opvat?
Ben ik dat? De vrouw die een verschil wilde maken in je leven. Niet je leven veranderen met mijn liefde, maar het lichtpuntje zijn ergens in zo’n donkere dag.
Het lichtpuntje om naar uit te kijken, niet te moeten denken: wat tref ik deze keer aan?
Ergens in mij, nietzover van de oppervlakte is die vrouw er nog steeds.
Wees jezelf zeg je…nou…ik kan je verzekeren dat ik dat helemaal nooit zo ben geweest en al helemaal nooit zo wil worden.
Zou het een idee zijn om eens een hamertje met beitel (ja hoor, die zijn veilig bij mij….een blauwe duimnagel overleef ik wel) en eens met beleid en doorzettingsvermogen, dat menopauzerige zeurgeval van me afschrapen.
We hebben het alletwee moeilijk, onafhankelijk van elkaar en nu ook met elkaar.
Help je mee zoeken naar de twee mensen die zo vol zaten van liefde dat ze er soms door overweldigd werden?
Help je mee zoeken naar het Samen-1 gevoel dat zo vanzelfsprekend leek te zijn?
Help je mee zoeken aar de mensen die zich in elkaars ziel veilig en zeker konden voelen.
Help je mee om dat weer te hervinden, wat er altijd zo natuurlijk was tussen ons?
Waar begin ik, waar eindig jij? Waar eindig ik, waar begin jij?
Mijn lief..ik houd van je..met alles wat ik ben en nog zal zijn.
Te vaak neemt het overgangsduiveltje het even over, maar ik blijf onder al die hormonendansen… wie ik altijd voor jou geweest bent:
De vrouw die bovenal van je houdt.
De meeste vrouwen in de overgang zijn wat ouder dan ik. Voor veel vrouwen is dat de leeftijd dat de kinderen het nest verlaten en de echtgenoot/partner opeens levensgroot aanwezig is.
Jarenlang min of meer ondergesneeuwd door luiers, puberstreken en vleugelgewapper, is de man niet meer gewend zoveel alleen te zijn met zijn vrouw.
De vrouw heeft opeens geen buffer meer, haar zorgrol is afgelopen tot ze zich op de kleinkinderen kan storten.
Zo’n vrouw kan denken: en wat doe ik nu eens met een echtgenoot kamerbreed aanwezig? Jarenlang was hij voornamelijk vader en opeens wordt er verwacht dat je weer een paar bent. Hoe doe je dat ook alweer? Wat doe je met al die tijd die je voorheen aan de kinderen besteedde?
Dan kan het Lege Nest Syndroom (LNS) toeslaan en dat alleen al is een overgang. Voeg dat eens bij de fysieke overgang en je hebt de hormoonpoppen aan het dansen.
Maar er is nog een groep en daar behoor ik toe.
Er zijn geen kinderen. Nooit geweest. Dus ik heb ook het excuus niet van het LNS.
En toch is er een leegte. Het Lege Eierdop Syndroom (LES) dan maar.
Nee, ik mis het niet dat er geen kinderen waren. Al lang niet meer.
De man is al een paar jaar niet kamerbreed genoeg (of ik niet kamerbreed genoeg voor hem) en de lange-afstand relatie blijft nog wel even op afstand.
Kinderen had ik niet om voor te zorgen, maar ik had er mijn beroep van gemaakt om voor anderen te zorgen. Mijn gezondheid zorgde ervoor dat mijn beroep voor mij vleugellam werd. De ouder voor wie ik zorgde is er al 5 jaar niet meer.
En dan staar je in een leegte. Waar ga ik van hieraf eens naartoe?
Waar ligt mijn doel? Voor wie kan ik nog wat betekenen? Ja..voor mijn lief..maar dat heeft toch zo zijn beperkingen, op afstand (en vanwege zijn gezondheid een beperkte houdbaarheidsdatum).
Je gaat twijfelen aan jezelf. Als vrouw (ondanks mijn lief, die me genoeg bevestigd), als gelijkwaardige partner, als mens, als nuttig lid van de maatschappij.
Je gaat twijfelen of je bestaansrecht niet zijn uiterste houdbaarheidsdatum heeft overschreden.
Hallo zeg! Ik ben pas 48…slaat zo’n gedachte toch als Byzantijnse monnik op een Chinese gong? Heeft de overgang me werkelijk van mijn gezonde verstand beroofd?
En moet ik dan de overgang als kapstok voor alles gebruiken wat er niet vlekkeloos verloopt? Nah!
Het lijkt wel alsof je persoonlijkheid gelijk een appel is.
Ooit mooi rond van vorm en kleur en nu in partjes opgedeeld.
Een partje verkleurt al snel bruin en wordt mispelig..dat zijn je gierbuien, met snotterende neus en overstromende ogen en een ik-ben-zooooo-zielig gevoel.
Een partje blijft nog even zijn kleur en knisperigheid behouden en daarin kan je weer even normaal en helder denken. Smaakt ook nog ergens naar. Maar het is maar tijdelijk.
Een ander partje verkleurt een beetje..het twijfelpartje. De twijfel aan jezelf?
Het laatste partje blijft gelukkig vers en fris en knapperig. Dat is het laatste kostbare partje dat je af en toe eens een schop onder je labiele achterste verkoopt en je weer flink tot de orde roept.
Waar zijn we nou toch helemaal mee bezig, wij zielepoten die de hele dag als een kip zonder kop naar bevestiging zoeken, die niets meer goed vinden aan onszelf (of anderen), die hun doel verloren lijken te hebben alsof er niet nog genoeg over is.
Dat Lege Eierdop Syndroom zorgt ervoor dat je op alle slakken zout legt, alles verkeerd begrijpt, jezelf niet meer bent, je partner tot wanhoop drijft en jezelf erbij.
Leegte die je opvult met de hele verkeerde dingen.
Jij bent niet je overgang, je overgang is jou geworden.
Moeten we ons werkelijk zo door onze hormonen laten regeren, of moet er eens een liptrillende overganger opstaan die voor ons allemaal zegt: EN NU IS HET GENOEG GEWEEST?
Nu gaan we eens even beseffen dat wij ons niet door onze hormonen mogen laten regeren, dat we ze ook niet als snikkend of tierend excuus mogen gebruiken.
Het lijkt wel alsof met elke hormoon ook een stukje van ons nuchtere verstand met pensioen gaat.
Wij zijn nog steeds wie wij waren…met wat hormonen die de horlepiep dansen, met een lijf dat het even niet meer zo vlot wil doen als vroeger..met een leeg nest of lege eierdop..
Maar zijn wij dan werkelijk alleen maar onze hormonen en kunnen wij werkelijk alleen maar functioneren met een vol nest of gevulde eierdop?
Goed..de overgang heet niet voor niets zo. Het is een overgang van een levensfase die nooit meer terugkomt. Maar ook naar een nieuwe fase met nieuwe kansen.
Aan ons of we blijven hangen in dat nest of die eierdop, of dat we verder bouwen aan een ander nest en een ander ei gaan koken.
Ik heb een lange-afstands relatie.
En volgens mij is die man ook beter af met mij op veilige afstand.
We spreken elkaar elke dag, hetzij via de chat met een koptelefoon, hetzij via de gewone uitvinding van meneer Bell. Nog afgezien van de nodige (internationale) smsjes.
Zijn eigen gezondheid is ronduit slecht te noemen en nou heeft hij ook nog eens een partner in de overgang.
De goeierd heeft zich uitgebreid verdiept in het fenomeen overgang (aan hem heb ik ook de Famosan te danken, waar ik het eerder over had) en eigenlijk is hij het grootste slachtoffer van mijn overgang.
Ik heb geen medelijden met hem omdat hij ziek is (daar doe ik niet aan, ik zie hem ook niet als ziek), maar ik vind hem eigenlijk wel reuze zielig dat hij met mijn stemmingen zit opgescheept.
Het ene moment giechelen als een overjarige tiener, het volgende moment tranen met tuiten. De ene dag in voor een geintje, de volgende dag is de wereld te zwaar om te dragen.
Weltschmertz..zoals je dat als tiener ook hebt.
En hij moet het aanhoren, vooral niet het verkeerde zeggen, me veel te veel bevestigen. Alsof hij nog niet genoeg aan zijn eigen hoofd heeft. En hij weet nooit wie hij nu weer eens aan de lijn krijgt.
Want tjonge, wat ben ik opeens weer onzeker. Zeg ik het wel goed, doe ik het wel goed, zie ik er wel goed uit…wat moet ik nou eens. Een twijfelkont van het zuiverste water.
En de volgende dag opgewekt, zeker, krachtig en in voor alles.
Meer begrip dan van hem kan ik van niemand verwachten, maar ik ben me ervan bewust dat ik hem zwaar op de proef stel met mijn hormonendans.
Hij weet helemaal niet meer waar hij met mij aan toe is. Het enige zekere is dat ik van hem houd.
Het echte slachtoffer: de partner van de vrouw in de overgang. Ach arme..
Ik woon in Engeland en mijn Nederlandse paspoort verloopt op 1 oktober.
Als buitenlander in het Britse, moet je dan dus naar het Nederlandse Consulaat. Dat zit voor mij in Birmingham, zo’n 40 mijl hiervandaan.
Vervoer heb ik niet, het openbaar vervoer is voor mij geen optie, gezien mijn mobiliteitsproblemen. Blijft een taxi over en dan gaat zo’n paspoortje al snel honderden euro’s kosten.
Een belletje naar de Nederlandse consul leert me dat ik het kan voorkomen als ik een verklaring van de huisarts krijg dat ik echt te krakkemikkig ben om op 2 bussen, een trein en nog weer een bus (en terug) te stappen. Met die verklaring gewapend, hoef ik dan niet mijn eigen postzegel op het Consulaat te laten zien, maar mag het allemaal per post.
Dan moet je dus aan het regelneven…of -nichten, in dit geval.
Consul bellen, huisarts bellen…wordt teruggebeld..afwachten, wel pasfoto’s laten maken, wachten op de verklaring, papierwinkel opsturen, afwachten..
Ik ben altijd een enorme regeltante geweest en nu denk ik…hoe krijg ik het voor elkaar.
Ook zo’n aanhangsel van de overgang: gut wat ben ik een enorme zeur geworden zeg!
Ik ben altijd een type van …niet zeuren, aanpakken…geweest. En alles lijkt wel de Mount Everest op je gympen.
Een van de bijkomende “grapjes” van de overgang is depressie.
Dat zijn geen “emodipjes” meer, dat zijn dagen waterlanders, niks meer zien zitten, nergens zin in hebben, nergens doel meer in zin.
Niet zo maar een dagje, maar weken…maanden achter elkaar.
Steeds vaker huil ik om dingen waar ik vroeger geen traan om liet.
Nooit een heftige huiler geweest, lijkt het nu wel alsof ik de schade aan het inhalen ben. En niet alleen maar de stille tranen die over je wangen biggelen….nee..van die lange, schokkende, gierende uithalen.
Een neus die dichtzit, roodomrande ogen, ademloos. En er lijkt geen einde aan te komen.
Als ik mezelf van een afstandje zou kunnen bekijken, dan zie ik een zielig hoopje mens, gierend op mijn bed, uitroepend: ik wil niet meer…ik wil gewoon dood.
En diep van binnen weet ik dat ik niet echt suicidaal ben. Ik ben niet bang dat ik het ook ga proberen. Het voelt gewoon zo.
Naast de kwaaltjes die bij de overgang horen, heb ik ook een paar chronische aandoeningen, waaronder chronische vermoeidheid.
Ik twijfel aan mezelf, mijn zelfbeeld is nog nooit zo laag geweest en ik ben soms zooooooo zielig.
Het is bijna lachwekkend. Maar ondertussen heb je dat dus wel.
Ik slik Famosan en dat helpt tegen de opvliegers en het nachtzweten.
St. Janswortel mag ik niet hebben…dus we dippen gewoon lekker door. De huisarts vond het niet zinvol om met anti-depressiva te ondersteunen, omdat de grootste oorzaak niet in omstandigheden maar in opstandige hormonen zit.
Er is zo’n nieuwe term tegenwoordig: emokip. Nou..ik lijk soms wel een hele kippenren bij elkaar. Tjonge, jonge..ben ik dit????
Zou je de wereld door mijn ogen kunnen zien
dan zou je mij beter begrijpen misschien
dan zou je mijn verwarring voelen
en weten wat ik zou bedoelen
alles waarin ik heb geloofd
wat me werd verteld en beloofd
Ik krijg mijn gedachten niet meer in banen
‘t is een wild gevecht met mijn tranen
Waar ben ik in godsnaam in beland
mijn gevoel rijmt niet meer met mijn verstand
ik zit nu met een geestelijke chaos
iets wat ik zelf nu even niet oplos
Een nieuwe fase in je leven
werd me verteld en wordt er geschreven
maar hoe moet ik die ingaan
als ik er niet mee kan omgaan
De vele onbeantwoorde vragen
die steeds maar voortdurende strijd
die eindeloos lang lijkende dagen
men zegt het is een kwestie van tijd………. .
Bron: onbekend bij mij.
| Z | M | D | W | D | V | Z |
|---|---|---|---|---|---|---|
| « Jan | ||||||
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | ||||
 | dianne schuyer op Pijn kan depressie zijn |
 | De diepte in: deel 2… op De diepte in |
 | Joost op Het Lege Eierdop Syndroom |
 | ric op De kapstok |
