Gelezen..

Ergens op een forum voor vrouwen in de overgang kwam ik deze reactie tegen:

Wie bedenkt toch in godsnaam dat het fout is om je terug te trekken, in jezelf te keren, en te duiken in de gevoelens en emoties die we daarbij ervaren?
Wie leert ons dat we de onzekerheid en angst die daarbij hoort, maar niet moeten toelaten.
Wie bedenkt toch dat we in plaats daarvan onze kracht moeten steken in onszelf dwingen, negeren, schoppen onder de kont geven wanneer de overgang ons vraagt aandacht te hebben voor wat is en wat komt.

In plaats van dat we toekomen aan onze eigen (levens)vragen laten we ons nog liever op cursus sturen of volgooien met pillen, om vooral maar te leren hoe we onszelf nog verder kunnen negeren en afstraffen en hoe we bang moeten blijven niet meer naar buiten te durven.
Allemaal hartstikke fijn voor je omgeving aan wie je het gemak zo gunt.

Vrouwen, asjeblieft, luister toch naar jezelf.
Overgang is het laatste ingrijpende groeiproces. Je kunt het niet meer overdoen.

En de auteur heeft gelijk.

We vechten tegen elke emotie, doemdenkbui, het help-ik-wil-niet-vandaag gevoel, tegen tranen, houden onze onterechte irritaties in, etc.

En inderdaad….dat doen we meestal om het onze omgeving makkelijker te maken.

Je maakt jezelf wijs dat je het ook voor jezelf doet, omdat je zelf niet vrolijker wordt van het toelaten van de negatieve gevoelens.

Maar wordt je nu zoveel beter van al dat onderdrukken?

Misschien kun je beter aangeven: jongens…ik ben vandaag ongenuanceerd, helemaal onredelijk, heb een rotbui, wil alleen maar janken…er is dus met mij vandaag niks leuks te beleven..kan wel over een uurtje over zijn hoor.

Neem me vooral niet te serieus, geef me eens een extra knuffel, een kop koffie, en laat me verder gewoon even een onmogelijk mens zijn. Het gaat weer over en het is niet persoonlijk.

Ik besef dat dit niet leuk voor jullie is, maar dat is het ook niet voor mij.

Zou dat iedereen een beetje helpen?