Langzaam ben ik de slaappillen gaan afbouwen.

Ik zat op 1 tablet van 7.5 mg en de laatste tijd nam ik er daar in de loop van de nacht soms nog een van.

Na een aantal weken heb ik dat tot een halve teruggebracht.

Na een aantal dagen weer barre nachten te hebben gehad, heb ik er weer eens een keer een halve bijgenomen. En dat heb ik geweten.

Veel van mijn zware stemmingen komen vermoedelijk van de slaaptabletten (en omstandigheden) en niet zozeer van de overgang, volgens mij.

Terugbrengen van een halve naar een kwart bleek geen succes. Daar sliep ik echt niet op. Maar ik streef ernaar om toch naar een kwart en dan niks te komen.

Ik neem er nu een plantaardig slaapmiddeltje bij en de combinatie lijtk te werken.

Wel ben ik weer in mijn oude slaapritme terechtgekomen. Licht slapen, van alles en niks wakker schrikken en vooral onrustig.

Ik word wakker en ondek dat ik in mijn slaap  mijn kussen onder mijn hoofd heb weggetrokken. Mijn hoofd ligt in een vreemde hoek en mijn nek voelt aan alsof daar nooit meer beweging in zal komen.

En trek ik dan alsnog dat kussen onder mijn hoofd? Nah! Ik kukel weer in slaap en wordt dan na een paar uur wakker met een nog pijnlijker nek.

Meerdere malen wakker in een nacht, maar ik sta wel met een meer helder hoofd op.

Ben ik wakker en wil de slaap niet komen, dan sluip ik stilletjes naar beneden om een kop thee te maken.

Mijn twee katten kuieren verwachtingsvol achter me aan en zijn erg teleurgesteld als ik niet om 3 uur ’s nachts hun voerbakjes vul.

De jongste heeft het nu begrepen en kijkt alleen verstoord op: “hallo, ik ben een katje in de groei..ik heb mijn schoonheidsslaapje nodig. Wat kom jij hier nu eens doen, zo midden in de nacht?”

In alle eerlijkheid…ik ben dit log begonnen om herkenning te bieden met mijn perikelen rond de overgang.

Ik heb het gevoel dat er stabiliteit in de overgangsklachten zijn gekomen.

Opvliegers heb ik niet meer, een enkele keer last van nachtzweten. En de hormonendans lijkt ook wat rustiger.

Ik huil wel meer dan ik vroeger deed…en sneller. En ik lijk meer prikkelbaar.

Maar ik wil dat niet allemaal op de overgang schuiven. Die ongein kan eigenlijk ook heel andere oorzaken hebben.

Vandaar dat ik wat minder schrijf hier.

Ook andere klachten zoals last van mijn botten en spieren heeft waarschijnlijk ook een andere oorsprong dan alleen de overgang.

Ik heb als kind rachitis gehad (tekort aan vitamine AD, waardoor bot en bijvoorbeeld gebit slechter ontwikkelt). Omdat ik oraal geen supplementen opneem en de injecties in mijn kindertijd al als te duur waren afschaft…krijg ik daar nu meer last van. En verder ben ik zo hier een daar ook versleten.

Dus is het een combinatie van factoren en niet alleen de overgang.

Ik had gehoopt met mijn ervaringen een lans te kunnen breken voor andere vrouwen in de overgang. Het begint erop te lijken dat ik daar te weinig in kan bijdragen.

Ik hef dit logje (nog) niet op. Wie weet lijken de overgangsperikelen alleen een winterslaap te houden.

Ik houd de lezers (ruim 1300 al) op de hoogte!

De geweldige “feest”dagen staan te trappelen voor de deur.

Omstandigheden maken het niet mogelijk om bij mijn lief te zijn, dus breng ik ze noodgedwongen met huisgenoot door.

Die gisteren de lang gevreesde vraag stelde: “wat doen we met de kerst”. Het enige antwoord daarop is: “onderduiken?”. Maar dat heb ik maar niet gezegd.

Toen ik een aantal jaren geleden ziek werd, begon het nachtbraken dat me mijn leven lang al parten speelt, helemaal op te breken.

Ik heb toen slaappillen voorgeschreven gekregen en inderdaad sliep ik het eerste jaar eindelijk eens normaal.

Maar zoals zoiets gaat, je lijf gaat aan een dosis wennen en het gevolg is hier al eerder meermalen beschreven.

Vorige week waren ze bijna op en heb ik nieuwe besteld. Een uur later belde de praktijk op en meldde dat ik volgens hun gegevens nog een vol doosje moest hebben.

Waar het fout is gegaan weet ik niet, maar ik heb dat doosje nooit gehad.

Het zag ernaar uit dat ik dus zonder slaappillen kwam te zitten. Nadat de aanvankelijke paniek daarover gezakt was, voelde het eigenlijk wel goed. Want jaren aan die troep is ook niet ideaal.

Temeer daar er altijd wordt gewaarschuwd om slaappillen in combinatie met depressie te nemen.

Met wat ik nog had, heb ik toen voor mezelf besloten af te bouwen en er niet opnieuw aan te beginnen.

Een dag later leek het probleem opgelost en kon ik alsnog mijn normale recept krijgen. Maar inmiddels was ik vastbesloten.

Het afkicken valt mee. Ik heb het advies van mijn lief opgevolgd en heb sloten water naar binnen gewerkt. Nog.

Een aantal dagen later leek ik me zelfs beter te gaan voelen. Ook minder depri en rustiger in mijn hoofd.

Helaas, dan gaan er wat dingen mis en dan blijkt dat het allemaal weer in volle hevigheid terugkomt. Mount Everest op je blote voeten, zelfs gympen lijken te gemakkelijk.

En ik kijk in verbijstering naar wat ik aan het doen ben.

Ik maak het mijn lief gigantisch moeilijk, in een periode die voor hem ook moeilijk is. Ik zie het niet meer zitten, zie nergens meer een gat in en zeur lief de wanhoop in.

Wat kun je dan een gigantische hekel aan jezelf krijgen.

En is dit nu werkelijk de overgang?

Ik heb vrouwen in de overgang meegemaakt toen ik jonger was. En heb altijd gedacht: als ik zo word, knoop mij dan maar op. Dat is voor niemand te harden.

En nu ben ik dus kennelijk gedegene die ik in mijn jongere jaren wilde opknopen.

Ik zoek genoeg afleiding, zit niet de hele dag te zitten en te piekeren.

Maar wat een vervelende klier ben ik geworden zeg! Dat mag je toch niet allemaal op de overgang gooien? Of wel?

Ik vraag me ook af of andere vrouwen in de overgang herkennen dat ze terug gaan blikken. Dat herinneringen aan hun jeugd, die jaren netjes weggesloten en afgewerkt leken, opeens weer over je heen lijken te vallen.

Ik merk dat ik opnieuw de lat voor mijzelf aan het leggen ben en dat die hoger en hoger wordt.

Dat ik van mezelf een bepaald gedrag en ervaring verwacht en dat ik daar op weinig manieren aan voldoe. In mijn eigen ogen dan.

Al de zekerheden die ik in de loop van mijn leven leek te hebben opgebouwd…met de laatste herfststorm weggewaaid.

Ik voel me soms niet eens meer een volwassen vrouw, laat staan een dame van middelbare leeftijd. Meer een twijfelende tiener die nog op zoek is naar haar mogelijkheden en grenzen.

Dat lijkt wel bij de overgang te horen.

Maar het had van mij wel iets minder gekund. Veel minder, eigenlijk.

Ik heb er al eerder over geschreven, depressie in de overgang: De diepte in.

Ik ben zeker iemand die depressief is. Het probleem is dat ik me bewust ben dat een deel (en misschien wel het grootste deel) van mijn depresieve gevoelens afkomt van mijn persoonlijke omstandigheden. En die staan los van de overgang.

Ik vermoed dat de manier waarop ik met die omstandigheden omga, zeker beinvloed worden door hormonale schommelingen.

Ik vraag me ook af in hoeverre meer vrouwen die combinatie meemaken. Persoonlijke omstandigheden die moeilijk die in de overgangsperiode voorkomen.

Beetje het kip en ei idee. Wat was er eerder. De depressie als complicatie van de overgang of al een beginnende depressie door omstandigheden waarin je verkeert.

Hoe dan ook. Het maakt je beleving er niet luchtiger op.

Er zijn momenten dat ik overwoog om ondersteuning te vragen in de vorm van een milde anti-depressivum. Wat me tegenhield is juist de afvlakking van mijn gevoel.

Ik ben het grootste deel van mijn leven iemand geweest die haar gevoelens onderdrukte. De laatste jaren heb ik, dankzij mijn lief, geleerd die gevoelens wel te uiten. En dat zou ik dan met pillen weer moeten onderdrukken of afvlakken?

En net al is dat zo’n diep dipperig dagje heb en denk: goed…en morgen bel ik toch de huisarts…dan wordt ik de volgende dag wakker en gaat het wel weer. Dus bel ik niet.

En slapen blijft een probleem. Na een periode van nachten wakker liggen, val ik nu wel in slaap. En wordt dan om het uur wakker en zo tussen 4 en 5 is het klaar. Dan ben ik wakker. Einde nacht.

Zo’n verstoord slaappatroon, dat ook bij de overgang hoort, helpt ook niet mee aan een stralende stemming.

De huisarts vroeg eens: denkt u dat u depressief bent? Antwoord: nee dokter, ik WEET dat ik depressief ben. Het enige antwoord was: oh.

En dan is er dat deel van mij dat in opstand komt. Ik heb op mijn 21e ook een depressie gehad en daar ben ik ook zelf uitgekomen.

Geen therapie, geen medicijnen en vooral geen medewerking.

Mijn huisgenoot heeft mijn depressie ook voor kennisgeving aangenomen. Hij was depressief toen ik hem leerde kennen, dus hij weet waar ik het over heb. Hij kiest er alleen voor om er verder niets mee te doen, want dat is makkelijker.

Hij ziet mijn tranen ook niet, hij hoort mijn wanhoop niet.

Dat doe ik als ik alleen ben of stort het over mijn arme lief uit.

En toch. toch kan ik giechelen als de verliefde tiener die ik me voel. Kan ik toch ook lachen als er per ongeluks iets leuks op tv gezegd wordt. Ben ik blij met dingen. Wil ook naar buiten, er voor mijn lief verzorgd uit zien (behalve de momenten dat hij toevallig vroeg online is en ik net wakker ben).

Ik denk dat vrouwen in het algemeen misschien wel te weinig begrip krijgen van hun omgeving. Het wordt al snel afgedaan met: “zo’n overgangsgevalletje, zucht”. Of je krijg het denigrerende vraagje: PMS-je? “Nee”, zeg ik dan geduldig. Daar heb ik al 1,5 jaar geen last meer van. “Oh”.

Ik heb het enorme geluk dat mijn lief zich verdiept heeft in de overgang. Dat maakt het voor hem niet makkelijker, hij weet nooit of hij nu een spring-in-het-veld krijgt of een tot tranen gereduceerd zielig hoopje vrouw.

Maar hij laat me geduldig (althans uiterlijk) tranen met tuiten huilen, emokippen (zoals dat tegenwoordig heet), uitgelaten vrolijk zijn (fijns..hij kan slecht tegen drukte).

Eigenljk is hij de enige die, buiten mij, werkelijk last heeft van mijn overgang.

Ik hoop dat het snel overgaat, die overgang.

Bron: http://news.bbc.co.uk/1/hi/health/7109955.stm

Thinning of the bones makes fractures more likely

Depression may increase the risk of the bone disorder osteoporosis in premenopausal women, a study suggests.

A US study found 17% of depressed women but just 2% of those not depressed, had thinner bone in a part of the hip.

It found depressed women had overactive immune systems, making too many chemicals that promote inflammation including one that promotes bone loss.

The Archives of Internal Medicine study compared 89 depressed women with 44 non-depressed women, all aged 21 to 45.

Depressed women are more likely than other women to approach menopause already at higher risk of fractures

Dr Richard Nakamura
National Institute of Mental Health

Osteoporosis affects half of all women, and one in five men, over the age of 50.

It is estimated to cause 60,000 broken hips each year in the UK, costing the NHS £1.73bn.

After bone mass reaches its peak in youth, bone-thinning continues throughout life, accelerating after menopause.

Hip bones are among the most vulnerable to fracture in osteoporosis patients.

The researchers, from the National Institute of Mental Health, found these bones were particularly susceptible to thinning in depressed premenopausal women.

Dr Richard Nakamura, NIMH deputy director, said: “Osteoporosis is a silent disease. Too often, the first symptom a clinician sees is when a patient shows up with a broken bone.

“Now we know that depression can serve as a red flag – that depressed women are more likely than other women to approach menopause already at higher risk of fractures.”

‘No drugs link’

Other risk factors for osteoporosis – such as calcium and alcohol intake and contraceptive use – were similar in the two groups.

The depressed women were taking anti-depressant medications, which have previously been linked to an increased risk of fracture.

However, the current study found no link between these drugs and bone-thinning.

The researchers found 17% of the depressed women had thinner bone in a vulnerable part of the hip called the femoral neck, compared with just 2% of those who were not depressed.

Low bone mass in the lumbar spine, in the lower back, was found in 20% of depressed women, but in only 9% of non-depressed women.

The level of bone loss was at least as high as that associated with known risk factors such as smoking, poor diet and lack of exercise.

Blood and urine samples revealed that the depressed women had overactive immune systems, producing too many chemicals which promote inflammation, and not enough that keep it in check.

One of these chemicals – a protein called IL-6 – is known to promote bone loss.

The National Osteoporosis Society said much was still unknown about the disease, and said it would monitor further developments closely.

Wist je dat je lichamelijk pijn kunt krijgen door een depressie? Helaas weten veel patiënten en artsen dat niet. Bij vrouwen worden (vage) lichamelijke klachten vaak gezien als overgangsklachten, terwijl ze dat niet zijn. Om welke pijn gaat het precies? En hoe weet je of de oorzaak psychisch is?

Een depressie kan gepaard gaan met veel lichamelijke klachten. Maag- en darmklachten, soms ook misselijkheid. Hartkloppingen, pijn op de borst, benauwdheid, duizeligheid en tintelingen in de vingers. Slapeloosheid. Ook pijn komt veel voor. Het kan dan gaan om hoofdpijn, migraine, pijn in het gezicht, in de mond, pijn bij het slikken. Pijn in nek, armen of schouders; pijn in de rug, in de buik, de borst;  pijn bij het plassen.

Het herkennen van een depressie achter lichamelijke klachten is vaak lastig, zegt Aly van Geleuken, psycholoog en hoofd van het Depressie Centrum van het Fonds Psychische Gezondheid. Zij hoort aan haar informatie- en advieslijn veel verhalen over moeilijk te duiden lichamelijke misère, vooral van wat oudere vrouwen die ook last hebben van overgangsklachten.
“De arts is vaak geneigd allerlei klachten toe te schrijven aan de overgang. Veel symptomen van depressie lijken wel op overgangsklachten: moe, lusteloos, prikkelbaar, slecht slapen, pijn, veranderde eetlust. Maar artsen vergeten nogal eens óók naar de stemming te vragen, horen wij van veel mensen die ons raadplegen. Hun dokter zegt dan: het is de overgang, daar moet je doorheen. Een ander gaat hormoonpreparaten voorschrijven. Of kalmerende middelen, die een depressie zelfs kunnen verergeren. Ook de patiënten zélf vertellen vaak alleen over de lichamelijke kant van hun klachten. Zij vragen zich evenmin af of de oorzaak niet ergens anders ligt.”

Dokters die veel of ‘vage’ pijnklachten van hun patiënten te horen krijgen, moeten daarom óók naar depressieve symptomen vragen. Huisartsen zijn hier tegenwoordig al alerter op. Maar vooral pijnspecialisten zoals neurologen en internisten moeten hier op letten. En niet vergeten ook aan psychiatrische aandoeningen te denken als hun patiënt klaagt over pijn.
Zowel patiënten als artsen hebben zelden door hoe ziek je kunt zijn van een psychiatrische aandoening. Dat betreurt Van Geleuken zeer. “We weten alles over hart- en vaatziekten: de oorzaken, de symptomen, hoe we gezonder kunnen leven om ze te voorkomen. Maar over psychische problemen hebben we die kennis niet. We zijn nog te vaak bezig om lichamelijke klachten te wijten aan lichamelijke ziektes.”

Hoe weet  je of jouw lichamelijke klachten met je psyche te maken hebben?

• Stap één is natuurlijk aan die mogelijkheid denken: ervan doordrongen zijn dat lichaam en geest nauw samenwerken.
• Stap twee kan zijn het invullen van een depressieschaal of een zelftest, bijvoorbeeld op internet. Daarbij wordt een aantal eenvoudige vragen gesteld en is vrij snel duidelijk of er mogelijk sprake is van een depressie.
• Stap drie is: raadpleeg uw arts. Vooral als de klacht(en) een paar weken duurt.

Jammer genoeg wordt in de huidige depressie-zelftests vooral gevraagd naar psychische klachten. Dat geldt óók voor die van het Depressiecentrum. Aly van Geleuken realiseert zich dat. Zij pleit er daarom voor dat in de vragenlijsten ook vragen over lichamelijke klachten opgenomen worden.

Hoe komt het?
Waarschijnlijk wordt door een depressie ook de ervaring van pijnprikkels anders: er treedt een soort verlaging van de pijndrempel op. Door de ontregeling van de serotonine- en noradrenaline-systemen in het brein. Normaal heeft een mens een zekere weerstand tegen pijn, maar die drempel lijkt te verlagen bij depressie waardoor er meer pijnsignalen binnenkomen. Mensen gaan er vervolgens weer meer op letten, wat het pijngevoel nog verder verergert.

Wat kun je doen?
Een medische behandeling kan soms nodig zijn. Wanneer een depressie behandeld wordt, al dan niet met medicijnen, verdwijnen over het algemeen ook de lichamelijke klachten. Daarnaast heeft pijn vaak te maken met spierspanning. Daar kan de patiënt zelf iets aan doen: met ontspanningsoefeningen. Ook lichte inspanning en lichaamsbeweging zijn goed tegen depressiviteit én tegen pijnklachten; het verbeteren van conditie en uithoudingsvermogen kan wonderen doen. 

Het uitgebreide artikel ‘Als depressie pijn doet’, is te lezen in Plus Magazine van november 2007.
Wil je mondeling contact: De  Psychische Gezondheidslijn (0900 – 9039039, ma t/m vrij van 10.00 – 16.00 uur, 20 ct/min)

Door: Eveline Brandt

Ik heb al in geen tijden meer wat in dit log geschreven.

Er gebeurt veel in mijn persoonlijke leven, dat verder los staat van de overgang.

Dit log is puur bedoeld om mijn beleving rond de overgang te delen met wie het lezen wil, vandaar dat ik nu zo’n tijd niet geschreven heb.

Eerlijk gezegd (en dat zegt op zich iets) heb ik het zo druk met andere dingen, dat de overgang even voor mij niet opvalt.

Slapen is nog steeds een rampenplan, maar na een periode werkelijk hele nachten te hebben wakker gelegen, lijk ik nu langzaam wat eerder in slaap te vallen.

En of het emokippen nu van de overgang of de omstandigheden komt, is voor mij moeilijk traceerbaar, dus kan ik daar hier ook niks over melden.

Dit blog heeft voor mij zeker niet afgedaan, alleen staat het beleven van wat de overgang met mij doet, even op een zijspoortje.

I’ll be back!!!!

cMOD2007

Gelieve niet zonder toestemming van de auteur voor eigen doeleinden te gebruiken.

Ik heb het nachtcafe verwijderd omdat het toch niet voldoende besloten bleek te zijn.

Ik meende dat gedeelte te hebben afgesloten, maar dat was kennelijk niet het geval.

Degenen voor wie het was opgezet, zullen inmiddels de weg weten naar het nieuwe blog, dat wel degelijk in zijn geheel alleen door middel van inloggen toegankelijk is.

Gelukkig stond er nog niets in het nachtcafe dat niet voor openbare ogen geschikt is.

Dit blog blijft openbaar en voor mijn virutele vrienden is er nu het nieuwe blog.

Excuses voor de fout.

Een van de bijkomstigheden van de overgang kan een verstoring van je slaappatroon zijn.

Nou, als aangeboren slechte slaper is het nu helemaal feest.

Ik houd regelmatige tijden van gaan slapen en naar bed aan. Probeer niet mijn ritme te verstoren door overdag slaap “in te halen”, maar het wil niet baten.

Je doet braaf je lap uit en het licht en je ogen dicht. En dan lig je dus.
Te liggen…en te liggen..en te draaien…en nog eens te draaien.
Volle kop, lege kop…pijnlijk lijf, niet pijnlijk lijf.
Teveel gedaan, te weinig gedaan.
Slaappilletjes, geen slaappilletjes.
Reiki hulp, geen Reiki hulp.

Kan allemaal verschillend zijn, maar het enige wat wij dan gemeen hebben is dat we niet kunnen slapen.

Soms een enkel nachtje niet, soms nachten achter elkaar niet. Soms zelfs weken achter elkaar niet.
Soms een goed nachtje ertussen, soms ook niet.

Dan ga je wat doen en probeert het later nog eens. En nog eens, en nog eens.

En dan is het opeens morgen en ben je nog steeds wakker.

Het leven van een mens met (chronisch) slaapgebrek.
Die alle truucjes uit het “Slapen zonder problemen” al van voor naar achteren heeft uitgeprobeerd.
Die alle ontspannende muziekjes al beluisterd heeft, alle schaapjes al naar de andere wereld heeft geteld, het alfabet van voor naar achteren kan opzeggen en terug. Zo ook het tellen naar 1000 en weer terug.
Die van alle warme melkjes zelf bijna een koe is geworden.
Die van mediteren alleen maar onrustiger wordt.

Je maag doet raar, net niet misselijk, maar ook niet fijn.
Door je toch al zeverige (as in: zeef..zo’n ding met gaten erin) hersentjes dwarrelt een steeds dichtere mist. Totdat de mist zo dicht wordt dat ie ook niet meer door de gaten wil sijpelen en je eigenlijk geen idee meer hebt wat je naam ook al weer is.
Je ogen zijn rooddoorlopen en beginnen steeds waziger te zien.
Geluiden worden 10-voudig versterkt.
En als je niet oppast ga je ook nog dingen horen en zien die er niet zijn.
Je lontje wordt korter, je incasseringsvermogen staat op nul.

Het leven van de mens die overdag van alles moet en ’s nachts niet tot rust kan komen.

Het leven van de nachtbraker die langzaam in een slaapwandelende zombie verandert.

En dan..midden in zo’n periode dat je hormonen alle kanten behalve de goede lijken op te gaan, heb je een paar rustige dagen.

Ik ben de afgelopen dagen druk bezig geweest met van alles en nog wat.

De vermoeidheid knokt met de pijn voor een eerste plaats, maar mijn stemming is stabiel.

Terwijl ik toch best tegen dingen aangelopen ben..voelt het allemaal rustig.

Kan natuurlijk komen omdat ik (met hulp) eindelijk weer eens een paar nachten goed heb geslapen.

Er zit ongetwijfeld verband tussen chronisch slaapgebrek en stemming.

Ik ben altijd al een barre slaper geweest. Stond als piepkleine peuter ook hele nachten rechtop in mijn ledikantje. Jaren van slaapdiensten werken en een zieke moeder waar ik naar lag te luisteren (of als ik daar niet was, thuis met een oor naar de telefoon), hebben een gezonde slaap niet bevorderd.

Ik ben zo’n zemel die overal verbanden tussen wil zien. Omdat ik de overgang niet als kapstok wil gebruiken om alles wat er niet lekker loopt aan op te hangen.

Dus probeer ik te analyseren wat van de overgang afkomt en wat daar helemaal los van staat en waar het een combinatie van factoren is.

Tja..een van de redenen dat ik slecht slaap is dan ook dat ik mijn kop niet stil krijg.

Indrukken van de dag, losse gedachten, problemen oplossen…er is altijd wel wat.

Maar ik ben allang blij met een paar dagen pauzestand in de hormonendans.

Zal mijn lief ook blij mee zijn.