De diepte in: deel 2
Ik heb er al eerder over geschreven, depressie in de overgang: De diepte in.
Ik ben zeker iemand die depressief is. Het probleem is dat ik me bewust ben dat een deel (en misschien wel het grootste deel) van mijn depresieve gevoelens afkomt van mijn persoonlijke omstandigheden. En die staan los van de overgang.
Ik vermoed dat de manier waarop ik met die omstandigheden omga, zeker beinvloed worden door hormonale schommelingen.
Ik vraag me ook af in hoeverre meer vrouwen die combinatie meemaken. Persoonlijke omstandigheden die moeilijk die in de overgangsperiode voorkomen.
Beetje het kip en ei idee. Wat was er eerder. De depressie als complicatie van de overgang of al een beginnende depressie door omstandigheden waarin je verkeert.
Hoe dan ook. Het maakt je beleving er niet luchtiger op.
Er zijn momenten dat ik overwoog om ondersteuning te vragen in de vorm van een milde anti-depressivum. Wat me tegenhield is juist de afvlakking van mijn gevoel.
Ik ben het grootste deel van mijn leven iemand geweest die haar gevoelens onderdrukte. De laatste jaren heb ik, dankzij mijn lief, geleerd die gevoelens wel te uiten. En dat zou ik dan met pillen weer moeten onderdrukken of afvlakken?
En net al is dat zo’n diep dipperig dagje heb en denk: goed…en morgen bel ik toch de huisarts…dan wordt ik de volgende dag wakker en gaat het wel weer. Dus bel ik niet.
En slapen blijft een probleem. Na een periode van nachten wakker liggen, val ik nu wel in slaap. En wordt dan om het uur wakker en zo tussen 4 en 5 is het klaar. Dan ben ik wakker. Einde nacht.
Zo’n verstoord slaappatroon, dat ook bij de overgang hoort, helpt ook niet mee aan een stralende stemming.
De huisarts vroeg eens: denkt u dat u depressief bent? Antwoord: nee dokter, ik WEET dat ik depressief ben. Het enige antwoord was: oh.
En dan is er dat deel van mij dat in opstand komt. Ik heb op mijn 21e ook een depressie gehad en daar ben ik ook zelf uitgekomen.
Geen therapie, geen medicijnen en vooral geen medewerking.
Mijn huisgenoot heeft mijn depressie ook voor kennisgeving aangenomen. Hij was depressief toen ik hem leerde kennen, dus hij weet waar ik het over heb. Hij kiest er alleen voor om er verder niets mee te doen, want dat is makkelijker.
Hij ziet mijn tranen ook niet, hij hoort mijn wanhoop niet.
Dat doe ik als ik alleen ben of stort het over mijn arme lief uit.
En toch. toch kan ik giechelen als de verliefde tiener die ik me voel. Kan ik toch ook lachen als er per ongeluks iets leuks op tv gezegd wordt. Ben ik blij met dingen. Wil ook naar buiten, er voor mijn lief verzorgd uit zien (behalve de momenten dat hij toevallig vroeg online is en ik net wakker ben).
Ik denk dat vrouwen in het algemeen misschien wel te weinig begrip krijgen van hun omgeving. Het wordt al snel afgedaan met: “zo’n overgangsgevalletje, zucht”. Of je krijg het denigrerende vraagje: PMS-je? “Nee”, zeg ik dan geduldig. Daar heb ik al 1,5 jaar geen last meer van. “Oh”.
Ik heb het enorme geluk dat mijn lief zich verdiept heeft in de overgang. Dat maakt het voor hem niet makkelijker, hij weet nooit of hij nu een spring-in-het-veld krijgt of een tot tranen gereduceerd zielig hoopje vrouw.
Maar hij laat me geduldig (althans uiterlijk) tranen met tuiten huilen, emokippen (zoals dat tegenwoordig heet), uitgelaten vrolijk zijn (fijns..hij kan slecht tegen drukte).
Eigenljk is hij de enige die, buiten mij, werkelijk last heeft van mijn overgang.
Ik hoop dat het snel overgaat, die overgang.
Reageer