De kapstok

De kapstok

De huisartsende bevolking onder ons, slaakt een zucht van verlichting als we de pre-menopauze, de menopauze of de post-menopauze hebben bereikt.

Voor de eerstkomende tien jaren zitten ze goed met je.

Van ingegroeide teennagel tot pijnlijke gewrichten, van vergiethoofd tot opgezwollen knie..van sombere buien door je hormonen, of depressie door omstandigheden, ze zijn blij met je.

Het bezoek aan de huisarts

Je stapt de kamer resoluut binnen, je huisarts zit geconcentreerd op het beeldscherm te staren en muist zo hier en daar wat weg.

Ziet je na 5 minuten voor een seconde staan en je ziet de blik in de ogen op oneindig gaan. Daarna keert hij weer terug naar zijn beeldscherm en muist nog wat meer.

Wat ongemakkelijk ga je dan toch maar op de versleten stoel zitten, die je niet is aangeboden.

Jij probeert zo nuchter mogelijk (je opkomende jammertoontje en tranen, vrouwmoedig onderdrukkend). je verhaal te vertellen. Want je voelt je al weken zoooooo ellendig, je lijf doet overal pijn, de verkoudheid wil niet over, je bent voortdurend moe en je kan wel blijven janken.

Weken heb je tegen jezelf gezegd: “kom Mien, niet aanstellen, het zal de overgang wel zijn”. Maar nu was je het toch zat en had je moed bij elkaar geschraapt om het toch maar eens aan de huisarts voor te leggen.

Je doet je verhaal, terwijl je huisarts steeds heviger geïnteresseerd raakt in wat hij op het beeldscherm ziet (en nee, dat is niet jouw dossier, dat is een overzicht van de koersen van zijn aandelen), de muis eens van de mat afmuist, die met een geïrriteerde ruk weer op de mat geplaatst wordt.

Staar, staar, klik, klik.

Jij hebt je verhaal gedaan en een oorverdovende stilte valt.

Op een gegeven moment valt zelfs je huisarts dat op en zowaar, hij kijkt je even een seconde aan, om daarna onmiddellijk weer naar zijn scherm en muis terug te keren.

Als muizend mompelt hij dan met een “oh nee, he…weer zo eentje” toon:

Mevrouwtje (zucht net hoorbaar, kijkt je aan met zo’n half geïrriteerde, half meewarige blik) …wat wilt u nu…u bent in de overgang. Neem maar een paracetamolletje en ga een lekkere wandeling maken. Dag mevrouw. Tot over 10 jaar.

“Maar dokter”, probeer je nog even vrouwmoedig…maar de huisarts staart naar zijn scherm en muist en heeft al op de knop voor de volgende patiënt gedrukt.

Heb je een vrouwelijke huisarts en denk je daar dan meer begrip te hebben gevonden? Helaas. Jouw vrouwelijke huisarts heeft zich in jubeltenen en niet de menopauze gespecialiseerd en ze is nog veel te jong om zelf te weten wat het is. Als ze wel de leeftijd heeft, hoor je een toontje: ja, dat heb ik ook gehad en hoor je er mij over?

Het maakt niet uit wat je mankeert, de diagnose is al bij voorhand gesteld. Je zit in de pre-fase op weg naar de heuse volwassen overgang…je zit midden in de overgang of je bent langzaam aan het afgleiden naar de laatste fase: de post-overgang.

En jij staat (netjes binnen de toegewezen 7,5 minuten) weer op de gang. Met je pijnlijke lijf, dapper de tranen van wanhoop die je keel dichtsnoeren, wegslikkend.

Nauwelijks gezien, niet gehoord en al helemaal niet begrepen.

Op weg naar huis, in de gietregen en een gierende storm. Goed weer voor die lekkere wandeling met je pijnlijke knie. Maar troost je. Thuis wacht je doosje paracetamol. Dat nergens voor helpt.

Vrouw in de overgang…de dankbare kapstok.

Blik in de toekomst

Tien jaar later heb je je, zo goed en zo kwaad als het ging, door de overgangsfasen heengeworsteld.

Opnieuw meld je je bij je huisarts. De vorige is inmiddels net met pensioen gegaan en je begint vol goede moed aan zijn opvolger.

De problemen die tien jaar geleden met een paracetamolletje en een lekkere wandeling moesten worden opgelost, zijn niet echt verbeterd. Vooral de knie is nu echt een probleem.

De nieuwe huisarts heeft nu een computer op het ene bureau en een laptop op het zijstuk. Als je binnenkomt zit hij op zijn laptop een email aan een golfmaat te typen om een afspraak voor de volgende golfmatch te maken. De PC staat op de screensaver.

Diezelfde stoel die tien jaar geleden al versleten was, staat nog steeds bij het bureau.

En opnieuw doe je je verhaal en opnieuw is de huisarts druk met zijn verschillende elektronica.

Commentaar van de nieuwe jonge huisarts na jouw verhaal: ja, maar mevrouwtje…op uw leeftijd…wat wilt u nou..u bent nu toch echt niet meer een van de jongsten en de leeftijd komt met gebreken, zeggen ze , he. hahahahaha (lacht smakelijk om zijn eigen flauwe grapje)

~ door zantara op september 28, 2007.