Brief aan mijn lief – slachtoffer extraordinaire.
Mijn lief,
Wat doe ik je aan?
Met mijn gesnotter en gejammer, met mijn onvoorspelbare buien, met mijn oude galgenhumor, met mijn vechtlust en mijn kracht, mijn op de bodem van de put geplakt zitten met secondenlijm, mijn optimisme en geloof in betere tijden?
Wat doe ik je aan als ik al niet weet hoe ik het volgende uur ben, hoe moet jij dat dan weten?
Wat doe ik je aan met mijn eindeloos gezoek naar bevestiging, met mijn ge-jojo in mijn zekerheden en onzekerheden.
Vanaf het begin heb ik geweten wat en wie ik voor je zijn wilde.
Een gelijkwaardige partner, die er altijd voor jou zou zijn, zoals jij dat voor mij bent.
Met tederheid en passie, met medegevoel en begrip, met een flauwe grap die je op een donkere dag toch even deed grinniken.
Een klankbord, een spiegel, vrouw, vriendin en soms het hele kleine meisje. De eerste bij wie ik dat durf(de).
Ik wilde bovenal dat je nooit aan mijn onvoorwaardelijke liefde voor jou zou twijfelen en de droom die wij beiden voor ogen hebben, ongeacht de omstandigheden.
Ik wilde er zijn, om naar je te luisteren, je het gevoel te geven dat je serieus genomen werd, mijn visie met je delen en je alle vrijheid te geven daar mee te doen wat jij ervan gebruiken kon.
Ik wilde er zijn als een constante in een wereld vol onzekerheden. Iemand op wie je, zonder nadenken, kon terugvallen.
De uitdaging zijn waarvan je hield. De vrouw die kon dwazen en kwetsbaar zijn, serieus en melig.
Ik heb al leren accepteren dat ik niet voor je zal kunnen doen wat ik het liefst zou willen, namelijk het lichter voor je maken.
Het lijkt wel of die acceptatie met zich meebrengt dat ik het voornamelijk moeilijker maak
Goed..ik ben verre van perfect. Ik ben net als een kat. Kopjes geven, om aandacht vragen, aandacht geven..spinnen…… en dan opeens mijn klauw uitsteken. Dat ben ik altijd geweest.
(Uhm…gedachte…krijgen poezen ook de overgang? HELP!!De pubertijd hebben ze wel..en op welke leeftijd krijgen ze dan de overgang???? Ohhhhhh djeeee..geen opwekkende gedachte.
Wil ik de trillipperige, snotterende, onzekere vrouw zijn die je op de meest onverwachte momenten een onbedoelde sneer toe lijkt te dienen en alles verkeerd opvat?
Ben ik dat? De vrouw die een verschil wilde maken in je leven. Niet je leven veranderen met mijn liefde, maar het lichtpuntje zijn ergens in zo’n donkere dag.
Het lichtpuntje om naar uit te kijken, niet te moeten denken: wat tref ik deze keer aan?
Ergens in mij, nietzover van de oppervlakte is die vrouw er nog steeds.
Wees jezelf zeg je…nou…ik kan je verzekeren dat ik dat helemaal nooit zo ben geweest en al helemaal nooit zo wil worden.
Zou het een idee zijn om eens een hamertje met beitel (ja hoor, die zijn veilig bij mij….een blauwe duimnagel overleef ik wel) en eens met beleid en doorzettingsvermogen, dat menopauzerige zeurgeval van me afschrapen.
We hebben het alletwee moeilijk, onafhankelijk van elkaar en nu ook met elkaar.
Help je mee zoeken naar de twee mensen die zo vol zaten van liefde dat ze er soms door overweldigd werden?
Help je mee zoeken naar het Samen-1 gevoel dat zo vanzelfsprekend leek te zijn?
Help je mee zoeken aar de mensen die zich in elkaars ziel veilig en zeker konden voelen.
Help je mee om dat weer te hervinden, wat er altijd zo natuurlijk was tussen ons?
Waar begin ik, waar eindig jij? Waar eindig ik, waar begin jij?
Mijn lief..ik houd van je..met alles wat ik ben en nog zal zijn.
Te vaak neemt het overgangsduiveltje het even over, maar ik blijf onder al die hormonendansen… wie ik altijd voor jou geweest bent:
De vrouw die bovenal van je houdt.
Reageer