Het echte slachtoffer
Ik heb een lange-afstands relatie.
En volgens mij is die man ook beter af met mij op veilige afstand.
We spreken elkaar elke dag, hetzij via de chat met een koptelefoon, hetzij via de gewone uitvinding van meneer Bell. Nog afgezien van de nodige (internationale) smsjes.
Zijn eigen gezondheid is ronduit slecht te noemen en nou heeft hij ook nog eens een partner in de overgang.
De goeierd heeft zich uitgebreid verdiept in het fenomeen overgang (aan hem heb ik ook de Famosan te danken, waar ik het eerder over had) en eigenlijk is hij het grootste slachtoffer van mijn overgang.
Ik heb geen medelijden met hem omdat hij ziek is (daar doe ik niet aan, ik zie hem ook niet als ziek), maar ik vind hem eigenlijk wel reuze zielig dat hij met mijn stemmingen zit opgescheept.
Het ene moment giechelen als een overjarige tiener, het volgende moment tranen met tuiten. De ene dag in voor een geintje, de volgende dag is de wereld te zwaar om te dragen.
Weltschmertz..zoals je dat als tiener ook hebt.
En hij moet het aanhoren, vooral niet het verkeerde zeggen, me veel te veel bevestigen. Alsof hij nog niet genoeg aan zijn eigen hoofd heeft. En hij weet nooit wie hij nu weer eens aan de lijn krijgt.
Want tjonge, wat ben ik opeens weer onzeker. Zeg ik het wel goed, doe ik het wel goed, zie ik er wel goed uit…wat moet ik nou eens. Een twijfelkont van het zuiverste water.
En de volgende dag opgewekt, zeker, krachtig en in voor alles.
Meer begrip dan van hem kan ik van niemand verwachten, maar ik ben me ervan bewust dat ik hem zwaar op de proef stel met mijn hormonendans.
Hij weet helemaal niet meer waar hij met mij aan toe is. Het enige zekere is dat ik van hem houd.
Het echte slachtoffer: de partner van de vrouw in de overgang. Ach arme..
Reageer