De diepte in

Een van de bijkomende “grapjes” van de overgang is depressie.

Dat zijn geen “emodipjes” meer, dat zijn dagen waterlanders, niks meer zien zitten, nergens zin in hebben, nergens doel meer in zin.

Niet zo maar een dagje, maar weken…maanden achter elkaar.

Steeds vaker huil ik om dingen waar ik vroeger geen traan om liet.

Nooit een heftige huiler geweest, lijkt het nu wel alsof ik de schade aan het inhalen ben. En niet alleen maar de stille tranen die over je wangen biggelen….nee..van die lange, schokkende, gierende uithalen.

Een neus die dichtzit, roodomrande ogen, ademloos. En er lijkt geen einde aan te komen.

Als ik mezelf van een afstandje zou kunnen bekijken, dan zie ik een zielig hoopje mens, gierend op mijn bed, uitroepend: ik wil niet meer…ik wil gewoon dood.

En diep van binnen weet ik dat ik niet echt suicidaal ben. Ik ben niet bang dat ik het ook ga proberen. Het voelt gewoon zo.

Naast de kwaaltjes die bij de overgang horen, heb ik ook een paar chronische aandoeningen, waaronder chronische vermoeidheid.

Ik twijfel aan mezelf, mijn zelfbeeld is nog nooit zo laag geweest en ik ben soms zooooooo zielig.

Het is bijna lachwekkend. Maar ondertussen heb je dat dus wel.

Ik slik Famosan en dat helpt tegen de opvliegers en het nachtzweten.

St. Janswortel mag ik niet hebben…dus we dippen gewoon lekker door. De huisarts vond het niet zinvol om met anti-depressiva te ondersteunen, omdat de grootste oorzaak niet in omstandigheden maar in opstandige hormonen zit.

Er is zo’n nieuwe term tegenwoordig: emokip. Nou..ik lijk soms wel een hele kippenren bij elkaar. Tjonge, jonge..ben ik dit????

~ door zantara op september 24, 2007.